Temat: Taka smutna historia...
moja historia na pewno w jakimś stopniu jest podobna. Zaczęło się u mnie od taty, dla którego byłam oczkiem w głowie. Jako iż to był mój autorytet uważałam, że jest dobra, robię dobrze itd. Cały świat był zły, przeciwko mnie a skoro tata uważał, że jest super to znaczy że tak jest. Potem nagle się to zmieniło. Zaczęłam być ta zła, nic nie umiejąca, przeze mnie były ciągle kłótnie rodziców, do wszystkiego mam dwie lewe ręce itd itd. Po kilku latach znowu jako iż to był mój autorytet uwierzyłam i zaczęłam być typowym pustelnikiem. Istniał wtedy dla mnie mój pokój, muzyka, wyobraźnia - fantazja i śpiew. Tak zostało do dzisiaj.
Nie potrafię tego wymazać...
W między czasie moi rodzice mieli wypadek. Miałam wtedy 16 lat. Ojciec wyszedł praktycznie bez szwanku natomiast moja mama nie... Dwa krwiaki na mózgu, poważny wstrząs, złamany kręgosłup itd itd. Gdyby nie operacja mama jeździłaby na wózku. Ale na szczęście ma implant i chodzi. Zamiast jednego kręgu podobno miała piasek. No i z tego co się dowiedziałam rok temu miała ponad 40 zapaści w szpitalu. Także od tego czasu miałam 2 miesięczny kurs dojrzewania, jak sobie w domu radzić itp. Tylko, że nadal byłam mała dziewczynką zatraconą w swoich marzeniach. Nie miałam z kim o tym porozmawiać, problemy domowe nie były omawiane.
Mimo tego iż mam brata 6 lat starszego zawsze byłam sama... Jego nigdy w domu nie było.
Jak w końcu mama wyszła, wróciła do domu była ciągła opieka. Rano babcia bo ja w szkole, potem ja a na koniec ojciec.
Ojciec do tej pory pije i nie zdaje sobie sprawy z problemu... A co gorsza jestem współuzależniona od mamy bo ciągle się o nią martwię.
Żyją razem ale osobno, więc po co się tak męczyć... Ale tutaj mamy już jej współuzależnienie :/
w chwili obecnej mam męża, ale jako DDA mam dodatkowy zmysł, który powoduje, że wybieram sobie osoby podobne do taty. I w jakimś stopniu chyba tak jest. Z tą różnicą, że udało mi się mojego męża wyrwać z sytuacji kiedy prawie stał się alkoholikiem.
na chwilę obecną problemy moje istnieją nadal (mimo iż nie mieszkam już z rodzicami a we własnym m), często nie mam w ogóle ochoty do życia a mąż mi w ich rozwiązaniu nie pomoże. Z drugiej strony jest i mnie jakoś wspiera a to też jest wazne...
Katarzyna J. edytował(a) ten post dnia 18.02.09 o godzinie 22:13