Temat: Zawody i profesje widziane okiem poety
Mieczysław Braun
Szewc
Gdy tylko słońce zejdzie z kopyta na chmurze,
Tłuczesz młotem po suchej i trzeszczącej skórze,
Schylony, aż garbaty, gdy tłoczy cie brzemię,
Wdychasz zapach garbarni czyszcząc sztywny rzemień.
I ostrym nożem krajesz twardy i brązowy
Plaster miodu, wydarty z powłoki wołowej.
Potem ćwieczki drewniane czerpiąc w starej puszce
Łatasz bucik znoszony na kobiecej nóżce.
Gdyś przybił – słodkim pędzlem w czernidle go zamaż
I weź do ręki drugi – mój tragiczny kamasz!
Dziurawiąc zręcznie szydłem wytartą podeszew,
Wiesz chyba, dokąd zawsze zamyślony spieszę -
Czy, tłukąc butem bruki po zdeptanej drodze,
Do jej bramy ukradkiem i szybko przychodzę,
Czy też, idąc po mieście, pod wiatr, jak pijany,
Składam wiersz, wzrokiem cienie zdzierając ze ściany?
Wiesz wszystko, siedząc nisko na drewnianym stołku,
Jak gdybyś przy robocie igłę świata połknął.
Zegarmistrz
Na wystawie za szybą ma wielki świat czarów:
Zwierzyniec żywych, wiecznie mówiących zegarów.
Sam siedzi koło lampki i mały teleskop
Powiększa mu wspaniale źrenicę niebieską.
Przez która widzi śmiało, nago, bez przesłonki
Kosmos, ukryty zwykle w głębinach kieszonki
Musi boleć, gdy cienkim pręcikiem przez kratę
Porusza żywe żyłki i kółka zębate,
Gdy wkłada tajemniczy brylant i przewierca
Złotą blachę wskazówką wrośniętą do serca.
Tu już żyje potworek o tak płaskiej twarzy,
Już oddycha i tęskni, o wieczności marzy,
Pożerając czas, który codziennie od nowa
Pod swym szkiełkiem na wieczny zapas ludziom chowa.
Nakręcają go palce zwijając sprężynę
jak nerw z bólu, by słodko wydzwonił godzinę,
która – jeśli ma szczęście przynieść – o, jak długo
Każeć człowieku czekać, swego dzieła sługo.
Stolarz
Pod żelazem żywica z żywej sosny ścieka:
Podobnie krew z przerżniętych spływa żył człowieka.
Korę z desek chropawych, które pachną świeże,
Zdziera piskliwe piły wielozębne zwierzę.
Twardy pień rozłupuje trójkątem ostrzonym...
Sojusz drzew i żelaza tworzy topór z trzonem
I zwycięstwo uświęca nad zrąbaną kłodą,
Co może niegdyś długo marzyła nad wodą...
Skrzętnie i zręcznie w palcach liczne instrumenty
Potrafią z niej wykrzesać mądre ludzkie sprzęty:
Stoły wciąż nieruchome, pełne wielkiej męki,
O czterech nogach, żadnej nie mające ręki,
Szafy o łonach ciemnych, w których się ukrywa
Odzież ciepła i sama jeszcze prawie żywa,
Drzwi jak skrzydła aniołów przynoszących pokój
Otwierają codziennie świat wielki jak pokój.
I wiele innych cudów zdziałać mogą cieśle:
Syn Człowieczy i w takim pracował rzemieśle.
Ze zbioru „Rzemiosła”, 1926Elwira S. edytował(a) ten post dnia 15.12.11 o godzinie 17:09